Neem een aantal Nederlanders en Vlamingen, neergestreken vanuit allerlei delen van de lage landen op een willekeurig stukje Spanje. Nou…willekeurig…Natuurlijk is dit wel een heel mooi stukje met een ruige kust, mooie bergpartijen en prachtig groene dalen. Deze noorderlingen die zich koesteren in het mediterrane leven, zoeken toch wat afleiding en contact en sluiten zich aan bij de Nederlands-Vlaamse ontspanningsclub (NVOC), gezeteld in Moraira. Deelname kan zo intensief zijn als men zelf wil. Er zijn vele gebieden waarop men elkaar kan ontmoeten. Brood en Spelen heette het volksvermaak in oude tijden toch? Veel is er niet veranderd!

Het Brood is wel dik belegd en wordt altijd weggespoeld met een lekker glaasje. Eetfestijnen zijn een belangrijk onderdeel van de ontmoetingen binnen de club. Festiviteiten, of ze nu sportief of cultureel of gewoon gezellig zijn, worden altijd afgesloten met een etentje. Er is een echte keukenbrigade en een flinke barbemanning om dit alles te verzorgen. En zoals bij alles, er wordt gedraaid met vrijwilligers.

Eens per week is het borreluur op donderdagnamiddag, waarop iedereen welkom is. De bibliotheek in het souterrain met kasten vol boeken is dan geopend. Men laadt zijn tassen vol met genoeg materiaal om hoofd en zinnen de komende week te vullen en gaat daarna aandacht aan de maag besteden in de bar of op het terras. Want met een glas in de hand praat het zo lekker en maak je op een spontane manier kennis met nieuwe leden die er iedere week wel zijn om hun licht eens op te steken. Ze worden wegwijs gemaakt door gastvrouwen die hen in de weetjes van de club inwijden.

Verder zijn er inmiddels tradities geboren: het kerstdiner, de paaslunch, Nieuwjaarsduik in de Middellandse zee. Genietingen in het teken van lekker eten!


NVOC: voor contacten met Nederlandstaligen
door middel van activiteiten op allerlei terreinen.


De Spelen zijn voor elk wat wils. Er is een enthousiaste bridgeclub waarvan de leden zich een of tweemaal per week rond de tafels scharen. Af en toe is er – natuurlijk – een feestelijk etentje of een bridgereis waarbij in een ander stukje Spanje een paar genoeglijke dagen worden doorgebracht. Voor degenen die bridgen nou niet hun ding vinden, is er de klaverjasclub. Geestdriftige biljarters vinden elkaar vele dagen per week rond de biljarttafel en vormen hun eigen competitie. Er is een schilderclub waar virtuoze en minder virtuoze schilders eens per week gezamenlijk de mooiste doeken produceren. Iedere zes weken is er rond de bar een expositie van deze werken, elke keer volgens een ander thema. Heel leuk om te zien hoe verschillend zo’n opdracht uitgewerkt wordt. En kleurrijk zeker! Er is een jeu de boulesclubje dat de ballen laat rollen buiten op de baan, een koor waarvan de leden zich heerlijk uitleven in allerlei liederen, een naaiclubje dat de mooiste creaties het licht laat zien, een creatieve groep met een gevarieerde productie en een toneelclub waarvan we de eerste opvoering met spanning tegemoet zien.

Iedere maand is er een klassieke muziekavond. Op een groot scherm zien we meestal twee bijzondere uitvoeringen van verschillende orkesten. De componisten leren we op een onverwachte manier kennen door een toelichting, doorspekt met allerlei anekdotes. Op datzelfde scherm kunnen we in dezelfde frequentie genieten van een bijzondere film, ook altijd met een praatje erbij.

Af en toe is er een lezing, over een praktisch of cultureel onderwerp en er zijn cursussen. We maken ons de Spaanse taal eigen of bekwamen ons in de zelfverdediging. Deze activiteiten vinden plaats in het clubgebouw dat we weliswaar huren maar toch met vereende krachten gerenoveerd hebben, zodat het nu een sfeervolle thuisbasis is.

Daarbuiten vinden we ook onze weg. We maken per bus excursies naar mooie steden. Op een golfbaan in de buurt zetten we regelmatig onze schreden. Iedereen die wil, schrijft zich in en in wisselende flights laten we de balletjes hun strakke vlucht maken. Soms wordt er een uitstapje naar een andere baan georganiseerd (of zelfs een weekend) waarbij de organisatoren in het afdingen op de prijs zich meesters tonen. Op de tennisbanen in het dorp werken leden zich al jarenlang flink in het zweet met de zon op het hoedje of pet.

Tweemaal per maand trekken we in clubverband de bergen in. Eenmaal een pittige klim waar het meegebrachte boterhammetje al starend naar prachtige vergezichten verorberd wordt, de andere maal een rustiger wandeling, afgesloten met een etentje in telkens een ander Spaans (berg)dorp. En voor wie deze inspanningen een beetje teveel zijn, is er de laatste zondag van de maand een kuiertocht, KKK (koffiedrinken-kuieren-kletsen) in de buurt van een bijzonder restaurant – dat natuurlijk aangedaan wordt na afloop – en met af en toe een cultureel bezoekje aan iets moois, iets onbekends. Er is een tuinclub die inspiratie opdoet in andermans tuinen en in het clubblad verscheen pas een oproep voor een muziekgroep en werden eveneens tafeltennissers en wielrenners gerekruteerd.

Vele hoofden, vele zinnen. De Vlamingen zijn in de minderheid, maar zeker ruim vertegenwoordigd. En de bewoners van de buurlanden van oorsprong mengen zich lekker met elkaar. “Wat praten jullie toch veel en zo vlug!” verzuchten onze vroegere zuiderburen en dan lachen ze vriendelijk zonder te verklappen dat het in hun ogen en oren ook vaak geklets is. En van hun opmerkingen, vinden de Nederlanders, zijn altijd de scherpe kantjes af; zo heerlijk, zo soepel is hun taal.

De ruim 400 leden laten lang niet allemaal regelmatig hun gebruinde neus zien. Sommige vertoeven in vele clubjes, andere maar in een enkele. Alles kan, veel mag. Ieder draagt een verschillend verleden met zich mee dat er niet meer toe doet. Er lopen vele pensionado’s rond, soms nog met werk in deeltijd, maar er zijn ook jongeren die hun arbeid gezocht hebben in Spanje. Velen hebben hun permanente stek gevonden op deze bodem; anderen vliegen regelmatig naar hun andere verblijf(je) in Nederland of België. Eén ding hebben ze wel gemeen, hoe verschillend ze ook zijn: een zekere hang naar avontuur, een kunnen breken met een uitgestippeld bestaan, hebben ze allemaal. Want je ruilt je huis en woonplaats met vertrouwde gezichten in Nederland of België toch maar in voor iets ongewis!

Maar de zon schijnt vele uren meer, de luchten zijn heel licht, het leven is zoeter en – als je wilt – ook veel socialer. ‘Wat doen jullie toch de hele dag in Spanje?’ vraagt het argeloze thuisfront regelmatig. Het antwoord moge duidelijk zijn!

Annette Francois
(Gepubliceerd in “NRC De Week”, 2012)

 

Volgens art. 16 van de statuten worden alle leden van het Bestuur voor één jaar verkozen en moeten daarna dus herkozen worden telkens weer voor één jaar of vervangen worden door iemand anders.

Volgens art. 15 kan iedereen zich kandidaat stellen die aan de door de statuten gestelde vereisten voldoet.

Statutair zijn er maar vijf Bestuursleden vereist.  Wij werken om begrijpelijke redenen met meer mensen – in deelfuncties.  Als iemand zich niet herkiesbaar stelt is het – indien mogelijk – toch goed is als hij/zij vervangen wordt met dien verstande dat er altijd een oneven aantal Bestuursleden moet zijn.