Laat ik er maar meteen duidelijk over zijn, ik ben niet lid van Alegría, Beate wel, maar toch voldoe ik graag aan het verzoek mijn indrukken van het jaarlijkse opstapje met onze zangers van 23 maart jl. vast te leggen. De eerste indruk die mij te binnen schiet, is het voor mijn gevoel onmenselijk vroege uur van opstaan om tijdig, d.w.z. 9 uur, bij de bus voor Espai la Senieta te zijn. Terwijl ik mentaal nog aan het wakker worden was, waren mijn medereizigers al helemaal monter.
Peter Neeteson, de koorleider van Alegría, had een veelzijdig, maar ook strak schema opgesteld. Als eerste stond een bezoek aan de Jardin de l’Albarda bij Pedreguer (ik heb altijd moeite die naam uit te spreken) op het programma. Wanneer ik daar ben gaan mijn gedachten onwillekeurig uit naar het Aards Paradijs. Daar mochten we onder het genot van een heerlijk zonnetje vrij rondlopen in het 50.000 m2 grote park en genieten van de mooie villa, de blik op het daarvoor liggende zwembad, het overdekt paviljoen met veel verschillende soorten planten, de vijvers met grote vissen, de meer dan 700 inheemse plantensoorten, sinaasappel- en citroenbomen, palmbomen, en zo meer.
Na 1.5 uur stapten we in de bus om dat te kunnen gaan doen wat we ook bij Albarda hadden willen doen, maar wegens de maandag niet kon, namelijk een kop koffie drinken. Na een zeer korte rit manoeuvreerde de chauffeur zijn gevaarte in de weinig hem ter beschikking staande ruimte op een plek waarop wij uit konden stappen. We bezochten Restaurante El Balcón de La Sella Restaurant & Lounge, dat zich onder in een reusachtig modern wit gebouw bevindt. Wij verbaasden ons erover hoe lang je er kunt moeten wachten voor je uiteindelijk een kop koffie en sommigen een stuk gebak aangereikt krijgt.
Het werd nu tijd om iets aan de hongerige magen te gaan doen en daarvoor reden we naar een Libanees restaurant in Orxieta, Restaurante Libanés Mundial. Onze groep nam het hele restaurant van binnen in beslag. Ze bleven er maar schotels aanreiken met salade, van buiten op bitterballen lijkende bollen, aan pennen geregen stukken kip, varkens- en rundvlees, etc. Cheesecake en zo na. Het geheel werd gesmeerd met water, bier, witte en rode wijn uit La Mancha, die behoorlijk smaakte. Koffie etc. na. De schalen waren midden op tafel gezet en ieder moest met eigen vork haar/zijn deel ervan op het eigen bord wippen.
Nadat we allen verzadigd waren, bracht de bus ons naar een Noorse kerk ergens op enige afstand van Villajoyosa. Daar aangekomen bleek de kerk potdicht te zitten en er was niemand om de ingang te openen. In de tijd dat Peter Neeteson zijn uiterste best deed iemand te vinden die ons toegang tot de kerk kon verschaffen, deed het koor toch waarvoor het gekomen was: zingen, nog vóór het de kerk binnenging. Gerard, zelf niet eens deel uitmakend van het koor, nam het initiatief, ging op een verhoging staan en ontpopte zich als een talentvolle, gedreven en gedegen dirigent, terwijl de aanwezigen eromheen mooie liederen zongen. Waaruit maar weer eens blijkt: de beste stuurlui staan aan wal. Niet lang daarna nam de ook al aanwezige voor de gelegenheid ingehuurde vak dirigent, Shlomo Rodriguez, de leiding over en begon het koor onder zijn leiding een deel van het repertoire te zingen. De zon maakte alles tot een zeer aangenaam gebeuren.
Tot de sleutel de verlossing bracht en de eigenlijke Masterclass sessie kon beginnen in de kerk. De dirigent had de wind eronder en in de loop van de tijd kon je goed merken dat het niveau van het koor steeg. Peter Neeteson deed een waardevolle bijdrage door een deel van de tijd het koor op het orgel met prachtige klanken te begeleiden. Wat mij opviel was dat er een koorlied bij was waarvan de melodie ‘gestolen’ leek te zijn uit de 9de symfonie van Antonin Dvořák, ‘De Nieuwe Wereld’.
Met een prachtig slotlied kwam er een einde aan deze culturele activiteit en een beetje later dan gepland zette de bus ons weer in Moraira af. Het was een geslaagde, zonnige, culinaire en muzikale dag.
Jan Aerts
