Na de pittige wandeling van 6 december kiezen de Bergstappers in januari bewust voor een vlakker traject. De belangstelling is groot; niet iedereen kan mee. Dat zegt iets over de aantrekkingskracht van samen lopen, juist in de winter.

We vertrekken vanaf de Plana del Sant Antoni, waar een koele bries over het plateau waait. De lucht voelt scherp en zuiver. In de winter is alles helderder: lijnen strakker, kleuren teruggebracht tot grijs, oker en het doffe groen van struiken die zich niets aantrekken van het seizoen. De Montgó lijkt dichterbij dan anders.

In de verte tekent Ibiza zich vaag af aan de horizon. Op deze frisse zondagochtend draaien de laatste bezoekers van de Pacha zich waarschijnlijk nog een keer om. Wij lopen verder, over een breed pad dat ruimte biedt voor gesprekken. Er wordt bijgepraat, kennisgemaakt, gelachen, gezwegen — alles loopt door elkaar.

We zien weinig dieren, maar weten dat ze er zijn. Zwijnen hebben het landschap opengewoeld. Tussen de lage begroeiing ruiken we tijm en rozemarijn. Af en toe staat er een boom, verloren in het open veld. De lage zon legt lange schaduwen voor ons uit en laat de zachte glooiingen van het terrein beter zien.

Richting de Plana de la Torre verandert het pad. Het brede spoor wordt een smal geitenpad dat meer aandacht vraagt. Automatisch zakt het tempo. De gesprekken verstillen, de groep rekt zich uit tot een lint. Als er iemand tegemoetkomt, wachten we geduldig op elkaar. Zonder dat het opvalt, verandert ook het landschap. Oude muurtjes, terrassen en afwateringslijnen worden zichtbaar. Het verleden ligt hier aan de oppervlakte.

Op de Plana dels Molins is het stiller, beschutter. De grond is hier donkerder, rijker; vocht blijft langer hangen. Langs de Camí Monastir staan oude bomen scherp afgetekend tegen de winterlucht. We laten het klooster links liggen, maar meerdere wandelaars spreken hardop uit dat ze hier nog eens terug willen komen.

Aan het einde van de weg wacht een mirador. Tussen de oude molens kijken we uit over Jávea en de Marina Alta. Ooit werd hier, met behulp van wind, graan gemalen tot meel. Het fenomenale uitzicht nodigt uit tot even stilstaan — letterlijk en figuurlijk.

De terugweg naar de Plana del Sant Antoni verloopt in wisselende samenstelling en tempo. Na drie uur wandelen ruiken we de stal. 

Bijna iedereen schuift daarna aan bij El Refugio in Moraira. De wangen zijn rood van wind en zon. En van wijn.

 
Groeten, Jan Vincent Meertens