“Rosie…, Rosie, wat doe je hier?”
In de achterhoede van de wandeling merken we verschrikt de eenogige podenco op die vrijwel aan het einde van de wandeling een afslag naar links genomen had, samen met haar baasjes, omdat zij niet ver van ons startpunt van de wandeling van vandaag wonen en ook lopend naar km-0 waren gekomen.
Nu, aan het einde van de 10 km lange wandeling is het voor hen handiger om iets eerder af te buigen in plaats van naar het begin terug te lopen waar de auto’s van de andere wandelaars geparkeerd staan, niet ver van de N332, ter hoogte van Venta La Chata. Maar daar denkt Rosie dus anders over. Zij wil kennelijk nog geen afscheid nemen van Otto, de ‘dachshund’ (of perro salchicha in het Spaans) en van Perro, de witte rijst met krentenhond (wat dat in het Spaans is weet ik niet), die een tocht van minstens 30 km aflegt omdat zij steeds heen en weer rent om te kijken of iedereen nog wel aansluiting heeft met de groep.
Hoe dan ook, we treffen Rosie vertwijfeld aan in de afhangende staart van de kolonne, zelf echter met opgeheven staart in de lucht, om te zien of een van haar baasjes zich misschien toch nog in de groep bevindt. Een mountainbiker, die ons over het oneffen zanderige pad achterop rijdt, vraagt ons bezorgd of wij een galgo missen (altijd lastig, het verschil tussen een galgo en een podenco, zelfs voor een Spanjaard), maar inmiddels heeft Cora al met de eigenaren van Rosie geappt met de mededeling dat hun hond zich nog onder ons bevindt. Hun reactie is geruststellend: een jachthond als Rosie weet feilloos de weg naar huis, ondanks haar ene oog. Daar heeft zij haar neus met 200 miljoen reukzintuigcellen voor! We kunnen dus met een gerust hart de wandeling naar de parkeerplaats afmaken; jammer voor Otto en Perro.
Hoewel de weersverwachting voor vandaag, zondag 25 januari, in de ochtend regen voorspelt, blijkt al gauw dat het weer aan de Costa Blanca eerder mee-, dan tegenzit. Al na een paar kilometer breekt de zon door en gaan de eerste jassen en/of truien uit. “Ja, en hieronder heb ik ook nog een ‘thermoshirt’ hoor ik een van de vrouwelijke deelnemers zeggen, wat op zich niet onverstandig is in deze tijd van het jaar. Ook aan de Costa kan het behoorlijk fris zijn, wat de afgelopen dagen ook is gebleken (ca. 5°C), maar vandaag stijgt de ochtendtemperatuur al snel van 12 naar 16°C, met een prachtige half bewolkte lucht.
We wandelen door de vallei tussen de N332 (van Benissa richting Calpe) en de snelweg A7 (van Valencia naar Alicante). Dat lijkt me geen fijne omgeving, hoor ik je denken, maar vandaag zien of laat staan horen wij geen van beide. Wel tuft het ‘treintje’ van Denia naar Benidorm ons aan het begin van de wandeling vriendelijk voorbij. We zullen haar, of een van haar broertjes of zusjes, nog een aantal keren van verre zien gaan over het geheel gerenoveerde traject, waarvoor de TRAM Costa Blanca, zoals de verbinding officieel heet, een aantal jaar in de remise heeft gestaan (NB: ik kan mijzelf nog het oude boemeltreintje herinneren, met harde houten banken, dat jaren geleden krakend en piepend over de oude rails schommelde, maar toen was de kleur grijs nog een onbekend fenomeen op mijn hoofd).
Jan en Cora hebben dit allemaal voortreffelijk voorbereid, met een beetje hulp van Maggie, euh.. Wikiloc. Cora vertelt mij dat zij aanvankelijk een andere route hadden uitgestippeld, maar dat die bij het ‘voorlopen’ toch wat te veel pittige stukjes kende en dus besluiten zij voor de eerste wandelroute van het jaar het traject niet al te uitdagend te maken. Het is voor ieder wat wils: wat weggetjes, wat paadjes, een paar keien-stukken en zowaar een paar hellinkjes, waar je toch goed moet oppassen om niet uit te glijden over enkele half-modderige stenen, het resultaat van de overvloedige regenbuien van de afgelopen dagen. Maar iedereen is goed voorbereid: van stevige stappers tot montere bergstijgers, in alle kleuren en maten, laten ‘eeuwige’ sporen na in dit mooie landschap.
Af en toe staan we stil om van het mooie landschap te genieten, want al lopend en keuvelend zou je bijna vergeten om ook om je heen te kijken. Aan de ene kant zien we de Sierra de Olta (ook een leuke rondwandeling!) en in de verte zien we de kartelige bergkam van de Sierra de Bernia, onderdeel van het Prebetisch systeem (sistema Prebético) dat op zijn beurt het noordoostelijk deel vormt van de Cordilleras Béticas, verzamelnaam voor een plooiingsgebergte dat loopt vanuit het Marokkaans Riftgebergte, via Gibraltar, tot in de Balearen (maar dat is vanzelfsprekend informatie die ik niet paraat heb, maar net heb opgelepeld van internet, wat ik toch maar vermeld om te voorkomen dat je onder de indruk raakt van mijn encyclopedische gaven). Ook een mooie rondwandeling overigens, met een leuke verrassing halverwege!
Nee, deze vallei wandeling is afwisselend, met natuur, cultuur (wat boerderijtjes) en fraaie vergezichten. We staan bijvoorbeeld stil bij het zicht op een aantal terrassen (of bankalen), waar in de gestapelde stenen muren die de niveaus van elkaar scheiden trappetjes zijn aangebracht, gemaakt van dezelfde, maar dan uit stekende stenen, waarlangs de olijf- of wijnboer voorheen van het ene bankaal naar het andere kon klimmen of afdalen; een prachtig oud cultuurhistorisch element in dit voormalige agrarische cultuurlandschap, dat stamt uit de tijd van de Moren, die vanaf 711 in korte tijd het grootste deel van het Iberisch Schiereiland veroverden en wat leidde tot bijna 800 jaar islamitische aanwezigheid (Al-Andalus) tot 1492 (ook © wikipedia ).
Maar we zien ook rijen pijnbomen die, vanwege hun grijs-blauwe kleur, verraden dat zij zich niet hebben kunnen herstellen van de grote droogte gedurende de afgelopen twee jaar. Ik hoor wandelaars spreken over een kever, of over een schimmel, maar duidelijk is wel dat de droogte het afweersysteem van de boom (de hars) heeft doen afnemen, zodat andere ‘predatoren’ zich van de boom meester hebben kunnen maken en die vervolgens door de wind het loodje hebben gelegd; een triest gezicht, dat een aantal keer tijdens de wandeling voor een kleine klimpartij over omgevallen pijnbomen zorgt. Het is helaas een veel voorkomend verschijnsel aan de Costa Blanca en we pauzeren o.a. op een strook grond, waar het merendeel van de bomen gekapt is. Vanwege het afsterven van de bomen? Of om een brandgang te creëren, voor het geval er brand uitbreekt? Het is mij niet duidelijk. In ieder geval is er hoop dat de overvloedige regenval van vorig najaar én die van dit voorjaar de bodem en de waterreservoirs weer ruim gevuld hebben met water.
De tweede pauze wordt benut om meegebrachte broodjes, koffie, water en andere versnaperingen te nuttigen. Geen cafés of restaurants bij deze wandelgroep, wat ik wel zo sportief vind. Niets ten nadele van een culinair oponthoud, maar één zijn met de natuur heeft beslist zijn charme. Na vrijwel 10 km (9,6 op mijn wandelapp Locus Map) komen wij weer aan bij de geparkeerde auto’s, voldaan, nog napratend en hier en daar telefoonnummers uitwisselend.
“Ga alsjeblieft alleen rechtsaf de N332 op”, adviseert Jan ons terecht. De weg is een ‘Tramo de concentración de accidentes’, zoals aanduidingen hier en daar dreigend aangeven. Daar gaan wij vandaag geen bijdrage aan leveren en gehoorzaam rijden we eerst een stukje richting Calpe, om vervolgens bij de eerste rotonde rechtsomkeert te maken, richting Moraira, Benissa, Senija, Benigembla, Lliber, Jalón.. dat waren zo’n beetje de thuishavens van verschillende wandelaars die ik vanochtend sprak.
Rest mij Jan en Cora te bedanken voor de leuke wandeling, die zij hebben uitgezet. En andere Jan, uit Moraira, voor het mij introduceren bij deze gezellige, bepaald niet gezapige wandelgroep. Maar daar heet je dan ook Bergstappers Plus voor.
En Rosie? Die lag inmiddels in haar mand te dromen van haar canische metgezellen en… van konijnen!
Frank Stoop
Senija
